Mys-hit

Ondanks het geregel en geneuzel rond sportclubjes, probeer ik mijn dochters maximaal te stimuleren bij hun sportieve uitspattingen. De oudste is een koninklijke HFC-pionier van de allereerste meisjes mini lichting. De jongste heeft wat meer aansporing nodig, is van nature geen teamsportvrouw. Haar vader en oma zijn tennissers en daarom dochter twee nu ook. Het is bovendien reuze stoer om een eigen racket te hebben, vooral als je zus die niet krijgt, wat die zus ook nog best dwars zit. Schot in de roos, fijn als je oudere zus jaloers op je is, toch?
Of tennisdochter een natuurtalent is? Tja, wie ben ik om daar een evenwichtig oordeel over te vellen. Nou ja, eigenlijk ben ik zelf best sportief, want regelmatig breek ik snelheidsrecords om op tijd bij al die trainingen te zijn. En dat is niet onopgemerkt gebleven. Mijn vorderingen als coureur worden namelijk nauwlettend in de gaten gehouden door de flitsers aan de Dreef. Op dat circuit wil ik juist liever geen hoofdprijs halen.
Maar heeft tennisdochter talent? Ik ga er voorlopig maar van uit dat oefening kunst baart en dat je die 10.000 uren transpiratie eerst door moet, voor je iedereen om de oren acet. Bij voetbaldochter heb ik ook wel eens gedacht dat het nooit iets zou worden, maar ik heb gelukkig ongelijk gekregen. Die tennisballen zijn ook stukken kleiner en dus veel moeilijker te raken, toch?
Zomertennisles is voorbij en wintertennis begon vorig jaar twee weken na de laatste zomerles. Vandaag dus. Tien minuten voor de les moet beginnen, ontstaat de gebruikelijke hectiek. Waar is die rode joggingbroek, die nu te klein is voor voetbaldochter? Alle kasten door elkaar gegooid, maar niets gevonden. Die blauwe trouwens ook niet. Het zal toch niet in die zak met kleding voor de kleine nicht in Deventer zijn beland? Die zak, weet ik zeker, heeft manlief in de zomer volgestopt en weggebracht. Die broekjes zijn dus in Deventer.
Ik lees die informatiemailtjes van de sportclubjes met tijd en plaats tamelijk vluchtig, of helemaal niet. Zo waren we na de zomervakantie net op tijd voor de eerste tennisles. Dreefcircuit stond toen weer scherper. Bleken we een week te vroeg. Zo vroeg waren we nog nooit. Schemaatje met lestijden kwijt, kan gebeuren. Vandaag, na die tijdrovende zoektocht naar de verdwenen rode joggingbroek, staan we ook weer lekker op scherp. Slechts één minuutje te laat, nog niet eens. We lopen de tennisbaan op en vragen ons af waar iedereen is. Volgende week begint wintertennis dus wel. Ik heb het net even nagelezen.

Babi Yar – remembered

Painstakingly prepared. This photo shows such tranquility of a landscape that must have looked like an inferno just a few days later. I know this masacre took place, but it remains unbelievable for most of us. My heart goes out to all victims, and all their surviving relatives. But also to the murderers’ next of kin. How human beings can annihilate their own humanity in such a way, creating such hatred, destruction, and ages of sorrow and guilt. The sheer massiveness has tought us that these horrific group actions are unfortunately a characteristic of men. I cannot possibly claim to have acted differently. I hope I would have, but since I did not live at the time, with such fear and evil propaganda…. Atrocities are still happening today. We, as a world community, must remain vilgilant, and fight negligence. Every life that is lost in such a violent way, creates bitterness, acts of revenge and violence for the future. Nobody wants this for their children, yet so many seem to prefer oblivion, shallow peace of mind. I, therefore, thank USHMM for reminding us of our duty to be aware of our past, present and future.
From USHMM:
On September 26, 1941, the German Air Force took this image of Babi Yar, a ravine northwest of Kiev. Three days later, under the guidance of Einsatzgruppe (Mobile Killing Unit) C, SS and German police units began the systematic murder of Ki…Meer weergeven
Foto: On September 26, 1941, the German Air Force took this image of Babi Yar, a ravine northwest of Kiev. Three days later, under the guidance of Einsatzgruppe (Mobile Killing Unit) C, SS and German police units began the systematic murder of Kiev's Jews. In two days, these units shot more than 33,000 Jews at Babi Yar; in the months that followed, thousands more Jews, Roma, Communists, and Soviet prisoners of war were murdered there. In all, the SS, German police, and their auxiliaries killed an estimated one hundred thousand people at Babi Yar. You can read more about Kiev and Babi Yar in the Holocaust Encyclopedia: http://www.ushmm.org/wlc/en/article.php?ModuleId=10005421Join us in remembering all those who lost their lives 72 years ago today and tomorrow.

Doelbewustzijn

Twee keer 8-0 en eerste in de poule. Vorig jaar trokken de HFC MD meiden bijna constant aan het kortste eind. En die middag lekker in het zonnetje thuis, tegen een team dat al verloren had van de teams waarvan zij juist zo makkelijk wonnen. Kat in het bakkie!
Dochterlief kon niet keepen. Haar middelvinger zat in het verband, het gevolg van een ongelukkige ontmoeting met haar zakmes. De huisarts had een dag eerder wat bedenkelijk gekeken of het voetbal wel door kon gaan, maar klaarde wat op toen ze hoorde dat papa coach was. Als ze maar voorzichtig deed.
Ik maakte de eerste helft niet mee, omdat ik nog snel een verjaardagscadeautje voor haar vriendinnetje en teamgenote moest kopen. Na de wedstrijd zouden ze naar het huisje aan het strand gaan, daar een slaapfeestje houden. Alle ingrediënten voor een topweekeinde waren zeker aanwezig.
Ze zag er wat verkreukeld uit, die tweede helft. Het liep niet lekker, zij liep niet lekker, het team liep niet lekker. Ze werd even van het veld gehaald. Zij, terwijl het een teamgenootje was die een tegenstander onderuit had gehaald. Dat voelde helemaal niet lekker en versterkte haar mineur.
Het stond 4-1, een respectabele uitslag zou je denken. Toch straalde het team niet zoals de vorige wedstrijd. De tegenstander, met pontificaal de sponser op de buik, Albert Heijn, proefde een kans. Niet dat ze zelf de 4-2 maakten. Dat deed mijn inmiddels diep teneergeslagen dochter. Als haar schouders nog lager hadden kunnen hangen zou haar hoofd in de mat zijn verdwaald.
De tegenstanders zagen dat de HFC-meiden hun flow kwijtwaren en al snel werd het 4-3. Dat ging te ver. Vlak tegen het einde scoorde HFC en de 5-3 was voor het doelsaldo niet onaardig. Maar werd er gejuigd, gejubeld of gedanst? Nee, de dametjes voelden dat ze veel beter hadden gekund. De tranen stroomden over de wangen van mijn kind, haar teamgenoten troostten dat het er vanaf spatte. Het mocht niet baten: Een eigen goal, wat dom, dat ìk dat deed.
Thuisgekomen snel eten, cadeautje, slaapzak, pyjama inpakken. Nog snel de grote neef bellen, dat moest van papa. Ze wilde niet. Meer dan gefeliciteerd kwam er niet uit. Hij was 15 geworden, ook niet zo’n prater. Snel de telefoon aan papa gegeven. Ja, ze scoorde in eigen doel, heel hard, zoals hij dat zei. Mannen! Hopelijk verliest ze aan zee haar doelbewustzijn even en wordt het toch nog een fijn weekend. Ondanks de 5-3 nederlaag.

Terug naar de basis

Er is iets vreemds aan de hand met de kinderen van Tuinwijk Zuid. Zo’n twee weken geleden begon hier een mini-hype. Pijl en boog. Eindeloos in de weer met touw, buigzame takjes en pijlen scherpmaken. Roza merkte gisteren dat haar Zwitserse kinderzakmes misschien geen punt heeft, maar wel vlijmscherp is. Het bloed sproeide alles rood. Gelukkig had deze huisdokter een goed gevulde EHBO-kit. Hechtpleisters, gaasjes, etc. Toch nog even bij de huisarts langs. Een hechting was net niet nodig. Morgen gaan we weer, maar het zal wel in orde zijn, want la Roza doet voorzichtig mee met de vervolghype. 

Inmiddels hebben de kinderen van TWZ namelijk een nieuwe sport: hengelen. Gemaakt van lange takken, touw (voortbordurend op het beschikbare materiaal) en wat haakjes. Wormen spitten en dan uren zoet aan het Spaarne. Ze vangen veel, voornamelijk stekelbaarsjes, die voorzichtig even in een emmertje mogen spartelen, waarna ze genereus worden teruggezet. Ik vind het eigenlijk zielig en zoek naar een geschikte manier om het over deze oerdriften te hebben. Ik wil geen party pooper zijn, zoveel enthousiasme, en rust thuis, moet je niet onnodig verstoren. 

Was dit trouwens ook de volgorde in de prehistorie? Eerst boogschieten, daarna hengelen? Want dat verzamelen: bramen plukken, deden ze vier weken geleden al met verve! Morgen maar eens googelen wat de neanderthaler cs na de visserij verzonnen. Uiteindelijk komen we natuurlijk bij de digi-age uit, vrees ik. Er bestaat vast een leuke prehi-app. Laat deze ice-age daarom nog maar even duren.

Tja, Roza loopt wat achter met het vissen. Wel heeft ze eindelijk haar tanden gezet in de voorbereiding van haar spreekbeurt: EHBO. Terug naar de basis!